Ze smutkiem informujemy, że zmarł Antoni B. Stępień, emerytowany profesor Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. 

Profesor Antoni B. Stępień był autorem wielu prac filozoficznych, wśród których można wymienić: Wstęp do filozofii (5 wydań); Elementy filozofii; Wprowadzenie do metafizyki; O metodzie teorii poznania; Propedeutyka estetyki (2 wydania); Zagadnienie punktu wyjścia w filozofii. Teorie relacji: filozoficzne i logiczna; Studia i szkice filozoficzne (3 tomy). Był także autorem kilkuset artykułów naukowych (informacje można znaleźć na stronie: https://katedra.uksw.edu.pl/pracownicy/cv_abstepien.htm).
Był redaktorem czasopism naukowych („Roczniki Filozoficzne” i „Zeszyty Naukowe KUL”), a także członkiem wielu redakcji czasopism filozoficznych. 
Profesor Antoni B. Stępień był stale związany z Katolickim Uniwersytetem Lubelskim na którym pełnił wiele funkcji i zajmował wiele stanowisk.
Na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej Akademii Teologii Katolickiej uzyskał stopień doktora habilitowanego. Kolokwium habilitacyjne odbyło się w czerwcu 1964 r. Tytuł rozprawy habilitacyjnej brzmiał: „O metodzie teorii poznania. Rozważania wstępne” (recenzentami byli: prof. R. Ingarden, prof. P. Chojnacki, o. prof. M.A. Krąpiec, ks. prof. S. Kamiński).
26 kwietnia 2007 uhonorowany został przez Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie tytułem doktora honoris causa naszej uczelni.
Głównym przedmiotem zainteresowań filozoficznych Antoniego B. Stępnia były trzy dyscypliny: teoria poznania, metafizyka i estetyka. W teorii poznania podejmował: fenomenologiczną analizę deskrypcyjną, dyskusję ze sceptycyzmem oraz obronę możliwości wiedzy koniecznej dotyczącej świata. Jego teorię poznania określa się mianem fundacjonalistycznej, maksymalistycznej i realistycznej. W metafizyce argumentował za pochodnością świata od bytu absolutnego, osobowego, nieskończonego, wszechwiedzącego, wszechmocnego i nieskończenie dobrego; za odrębnością substancjalną człowieka w stosunku do innych bytów, w tym za niematerialnością najważniejszych działań umysłu ludzkiego oraz za istnieniem wolnej woli. Tezy te skłaniały go do uznania, że sens życia ludzkiego wykracza poza istnienie w świecie materialnym w takiej formie, w jakiej go teraz znamy. W stosunku do swego stanowiska filozoficznego używał określenia: „tomizm egzystencjalny w niektórych sprawach fenomenologizujący”. W estetyce podlegał wpływowi fenomenologii w wydaniu Ingardena, a szczególnie – aksjologii fenomenologicznej.