Zmarł prof. dr hab. Antoni B. Stępień

Ze smutkiem informujemy, że zmarł Antoni B. Stępień, emerytowany profesor Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. 

Profesor Antoni B. Stępień był autorem wielu prac filozoficznych, wśród których można wymienić: Wstęp do filozofii (5 wydań); Elementy filozofii; Wprowadzenie do metafizyki; O metodzie teorii poznania; Propedeutyka estetyki (2 wydania); Zagadnienie punktu wyjścia w filozofii. Teorie relacji: filozoficzne i logiczna; Studia i szkice filozoficzne (3 tomy). Był także autorem kilkuset artykułów naukowych (informacje można znaleźć na stronie: https://katedra.uksw.edu.pl/pracownicy/cv_abstepien.htm).
Był redaktorem czasopism naukowych („Roczniki Filozoficzne” i „Zeszyty Naukowe KUL”), a także członkiem wielu redakcji czasopism filozoficznych. 
Profesor Antoni B. Stępień był stale związany z Katolickim Uniwersytetem Lubelskim na którym pełnił wiele funkcji i zajmował wiele stanowisk.
Na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej Akademii Teologii Katolickiej uzyskał stopień doktora habilitowanego. Kolokwium habilitacyjne odbyło się w czerwcu 1964 r. Tytuł rozprawy habilitacyjnej brzmiał: „O metodzie teorii poznania. Rozważania wstępne” (recenzentami byli: prof. R. Ingarden, prof. P. Chojnacki, o. prof. M.A. Krąpiec, ks. prof. S. Kamiński).
26 kwietnia 2007 uhonorowany został przez Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie tytułem doktora honoris causa naszej uczelni.
Głównym przedmiotem zainteresowań filozoficznych Antoniego B. Stępnia były trzy dyscypliny: teoria poznania, metafizyka i estetyka. W teorii poznania podejmował: fenomenologiczną analizę deskrypcyjną, dyskusję ze sceptycyzmem oraz obronę możliwości wiedzy koniecznej dotyczącej świata. Jego teorię poznania określa się mianem fundacjonalistycznej, maksymalistycznej i realistycznej. W metafizyce argumentował za pochodnością świata od bytu absolutnego, osobowego, nieskończonego, wszechwiedzącego, wszechmocnego i nieskończenie dobrego; za odrębnością substancjalną człowieka w stosunku do innych bytów, w tym za niematerialnością najważniejszych działań umysłu ludzkiego oraz za istnieniem wolnej woli. Tezy te skłaniały go do uznania, że sens życia ludzkiego wykracza poza istnienie w świecie materialnym w takiej formie, w jakiej go teraz znamy. W stosunku do swego stanowiska filozoficznego używał określenia: „tomizm egzystencjalny w niektórych sprawach fenomenologizujący”. W estetyce podlegał wpływowi fenomenologii w wydaniu Ingardena, a szczególnie – aksjologii fenomenologicznej.